NA KOŃCU TĘCZY.

TYTUŁ: Duff. Ta gruba i brzydka
TYTUŁ ORYGINAŁU: The Duff
AUTOR: Kody Keplinger
WYDAWNICTWO: Mira
KATEGORIA: Literatura młodzieżowa
PREMIERA: 8 kwietnia 2015
STRONY: 333

Niezależnie od tego, dokąd uciekniesz, jakie znajdziesz sobie sposoby, by zapomnieć, rzeczywistość i tak cię w końcu dogoni.

TYTUŁ: 52 powodu, dla których nienawidzę mojego ojca
TYTUŁ ORYGINAŁU: 52 reasons to hate my father
AUTOR: Jessica Brody
WYDAWNICTWO: Fabryka słów
KATEGORIA: Literatura Młodzieżowa
STRONY: 408
PREMIERA: 19 lipca 2013

Sprzątałam zagrody w stajniach Malibu. (...) Moje życie stało się dosłownie gówniane. Na dodatek zrobione z końskiego gówna.

Wyobraź sobie, że masz wszystko. Dosłownie. W każdej chwili możesz zadzwonić na prywatne lotnisko, by polecieć sobie na Karaiby, masz ot kaprys! Idziesz sobie kupić buty za sumę, której nie śnisz marzyć, by wieczorem w nich pić butelkę szampana droższą od twojego aktualnego czynszu za mieszkanie. Nie musisz się martwić co będzie jutro, a twój wiek nie gra roli- wszystko ci wolno. Świetnie, prawda? A teraz uwaga! Wyobraź sobie, że to wszystko możesz stracić...

Lexington Larrabee odkąd poznała znaczenie słowa "fundusz powierniczy" wiedziała, że w dniu swoich 18 urodzin dostanie czek na 25 milionów dolarów od swojego ojca i wreszcie będzie mogła się od niego uwolnić. Sprawy przybierają innego obrotu, gdy w przeddzień swoich upragnionych urodzin popełniła jeden poważny błąd. Wraz z dniem, w którym ukończyła 18 lat musi zdecydować: Pozbyć się wygód swojego dotychczasowego życia czy ciężko na to zapracować. Od teraz musi przeżyć horror jakim jest szorowanie lodówki, ba! nawet jeszcze gorzej- sprzątanie końskiego łajna!

Owszem, Jessica Brody może i nie była wyjątkowo kreatywna z tym pomysłem i owszem, nigdy nie zostanie uhonorowana nagrodą nobla z dziedziny literatury, bądź czymś w ten deseń. Jednak perypetie Lexi czytało się naprawdę przyjemnie. Po pierwsze narracja w książce była prowadzona w pierwszej osobie, więc od początku do końca czytamy słowa naszej głównej bohaterki, co w niektórych sytuacjach może się wydawać nam zabawne, gdyż Lexi wydarzenia te opisuję jako niezwykle skandaliczne, niegodziwe, wstrętne, piekielne i odrażające myśląc, że każdy je za takie uważa, a w rzeczywistości jest zupełnie na odwrót.

Autorka również boleśnie przedstawiła relację łączącą ojca z córką. W świecie, gdzie każdy uśmiech jest fałszywy, a rodzinne zdjęcia widujesz tylko w czasopismach plotkarskich możesz się nieźle pogubić, nie rozróżnić troski od zemsty. Jej ojciec jest strasznie zapracowany, a każdą wolną chwilę stara się spędzać z dala od rodziny. Lex uważa  go za zimnego drania bez uczuć, który co dwa lata zmienia żonę, a małżeństwo uważa za umowę biznesową. Nie rozumie jak mógł tak szybko wyzbyć się pamięci po zmarłej matce. Zresztą zdanie samego Richarda Larrabee o swojej córce nie jest zbytnio aprobujące. Czy dostaną drugą szansę? A może sława nie godzi ze sobą miłości, zrozumienia i wybaczenia?

Mogę się nawet posunąć do tezy, w której powiem wam, że ta książka jest mądra. Może nie jest wybitnym dziełem literackim czy objawieniem dla naszych mózgów, lecz przekazuje nam wartości, o których ostatnimi czasy ludzie często zapominają. W świecie, gdzie liczy się tylko #swag #yolo #nikebrand lub inne dziwne postrzegania świata przez większą część młodzieży, często zapomina się o jednym, aczkolwiek ważnym powiedzeniu "pieniądze to nie wszystko". Autorka książki przypomina nam o tym dobitnie. Myślę, że przekonacie się o tym podczas lektury. O ile będziecie chcieli ją przeczytać.

Lektura należy do tych lekkich, które stanowią odpoczynek po czymś naprawdę wspaniałym. Nie oczekujcie po niej zbyt wiele. Jednak nie zawiodła mnie. Pokazała, że powinniśmy być dumni z wykonywania "normalnych" prac. Dała ukłon ludziom, którzy muszą ciężko zapracować, by wyżywić swoją rodzinę, przy okazji nie zapominając czym jest miłość i szacunek. Udowodniła, że ludzie, którzy nie znajdują się na pierwszych stronach gazet i nie dysponują kwotą nawet trochę zbliżoną do tej, którzy zarabiają gwiazdki show biznesu potrafią być szczęśliwi, niekiedy nawet bardziej. Zapraszam do czytania. Nie zajmie wam to dużo czasu, a czytając, będziecie mogli sobie trochę poszydzić z głównej bohaterki. Pamiętajcie! Zemsta jest słodka! Uśmiech gwarantowany!

To było życie. A w życiu nic nie zmienia się w mgnieniu oka. Lecz od czegoś trzeba zacząć.

         


TYTUŁ: Eleonora & Park

Może nie interesują mnie prawdziwe dziewczyny- myślał wtedy.- Może jestem jakimś zboczonym komiksoseksualistą?A może- myślał sobie teraz- po prostu nie rozpoznawałem wszystkich poprzednich dziewczyn. Tak jak komputer odrzuci dyskietkę, jeśli nie rozpozna formatu pliku. Kiedy dotknął dłoni Eleonory, rozpoznał ją. Wiedział o tym.

Oto mamy książkę o pierwszej miłości. Miłości, która nie jest może idealna, ale na tym polega jej urok.  Przepiękna historia dwojga nastolatków opowiadająca o pierwszym afekcie, uczuciu wiążącym się ze świadomością, iż szanse by ono przetrwało są znikome, ale na tyle odważnych i zdesperowanych, by spróbować. Mimo wszystko...

Oczywiście, nie jest żadnym spojlerem, że Eleonora i Park będą razem, można to zobaczyć już na okładce oraz w opisie książki.
Historia może się wydawać taką jakich niemało, jedną z tysiąca takich samych, lecz jest jedyna w swoim rodzaju. Jest to coś co już było, ale zarazem coś świeżego, bohaterzy których losy chcemy śledzić do ostatniej kartki, a później zastanawiać się co dalej. Naprawdę żałuję, że nie miałam okazji przeczytać tej książki po raz pierwszy!

Zabieg przeniesienia całej historii do lat 80 wydaje mi się dla mnie genialny. Po pierwsze retro zawsze będzie popularne, więc autor nie musi się obawiać, iż wydając tą książkę minie moda na dany trend. Drugim powodem jest zdobycie czytelników w wieku trochę starszym niż główne grono odbiorców, no bo kto nie chciałby przenieść się w czasy swojej młodości i powspominać jak to było? Tutaj mogę przytoczyć słowa Johna Greena zamieszczone na okładce >> " Powieść Eleonora & Park przypomina mi nie tylko, jak to jest być młodym i zakochanym w dziewczynie, ale także jak to jest być młodym i zakochanym w książce."

Podobało mi się również to, iż cała powieść była pisana z perspektywy dwóch bohaterów, dzięki czemu można było zobaczyć jak każdy postrzegał daną sytuację. Bardzo lubię to w książkach, nabierają wtedy barw, a w niektórych wypadkach są mniej nużące.

Myślę, że jednym z zadań literatury młodzieżowej jest to, by móc utożsamiać się z bohaterami. No bo ile razy czytając książkę pomyśleliście "mam tak samo!"? Pod tym względem E&P zasługuję naprawdę na wielkie brawa. Postacie są tak stworzone, że wydają się realistyczne, bliskie nam. Wystarczy spojrzeć na Eleonorę- miała wariackie, wściekle rude włosy, nosiła ubrania,które były wielkim przeciwieństwem słowa "normalne" i... nie przywiązywała do tego znacznej uwagi. Była sobą i nie starała się tego zmienić, co myślę jest trudne w dzisiejszych czasach biorąc pod uwagę to, że większość nastolatek nie wyjdzie z domu bez nałożenia nowej warstwy pudru i błyszczyku. Park też nie był jako tako zwykły. Owszem, był dosyć popularny, ale czuł się jakby był na uboczu. Wyróżniał się na tle swoich rówieśników nie tylko z powodu innych zainteresowań, ale również dzięki swojemu pochodzeniu, był półkoreańczykiem. Okej, może w większym mieście nie miałoby to znaczenia, ale w Omaha, w Nebrasce czyni cię to outsiderem.
Ważnym tematem w tej książce jest przemoc oraz pieniądze. Myślę, że takie sprawy rzadko są przedstawiane w książkach, a jeśli są to jest to po prostu zbyt naciągane, na siłę. Eleonora przecież jest nie tylko ofiarą przemocy domowej, ale też biedna. Nie jest to totalne ubóstwo, ale nie jest to też taka szlachetna bieda. Jest to coś pomiędzy, gdzie mieszkasz w jednym pokoju z gromadką rodzeństwa, nie zawsze masz dostęp do środków czystości, ale masz zawsze jedzenie. Rzadko ukazywane na stronach książek, a przecież tak często widoczne w szkołach, w śród naszych rówieśników. Co jest ciekawe Eleonory nie czyni to lepszej, czy gorszej, milszej, bądź wrażliwszej. Ona po prostu z biegiem czasu się do tego dostosowuje, lecz nierzadko jest dla niej przeszkodą w życiu.


Cóż na koniec mogę powiedzieć jedynie, że polecam tym nieco starszym jak i tym młodszym. Każdy znajdzie coś ważnego dla siebie.

TYTUŁ: Czerwona Królowa
TYTUŁ ORYGINAŁU: The Red Queen
AUTOR: Victoria Aveyard
WYDAWNICTWO: Otwarte/ Moondrive
STRONY: 483
DATA PREMIERY: 18 lutego 2015

Dawno temu tata nazwał nas mrówkami, czerwonymi mrówkami prażącymi się w srebrnym słońcu. Niszczy nas potęga innych, przegrywamy walkę o nasze prawa, ponieważ nie jesteśmy nadzwyczajni.

Po tak licznych "ochach" i "achach" spodziewałam się o wiele więcej. Książka bywała momentami przewidywalna, wiedziałam już co się stanie, nim to się wydarzyło. Jednocześnie plusuje u mnie, bo jest dystopią. Muszę, być okropna kochając książki mówiące o brzydkim świecie.  



              

            Każdy może zdradzić każdego.

 

Tylko o to cały czas chodziło. O zazdrość. Rywalizację. O to, żeby cień pokonał płomień.

Napisanie tej recenzji było dla mnie wyzwaniem. Do tej pory nie wiem co mam sądzić o tej książce.

                                                      XXXXXXXXXXXXXXX

Jeszcze dodatkowo: Na epicreads znalazłam quiz, w którym możecie się dowiedzieć jaką byście posiadali moc w Czerwonej Królowej.

10 książek, które mają związek ze szkołą. Jedne mniej, drugie więcej, ale w każdej przewija się jej temat.


 1.MORZE SPOKOJU- Katja Millay

 2. ANNA I POCAŁUNEK W PARYŻU- Stephanie Perkins

 3.DOTYK GWEN FROST- Jennifer Estep

 4. WHEN SUMMER ENDS- Isabelle Rae

 5.PROM & PREJUDICE- Elizabeth Eulberg

 6. COŚ DO STRACENIA

 7. TATUAŻ Z LILIĄ- Ewa Seno

 8. DZIEWCZYNY Z HEX HALL- Rachel Hawkins

 9. HARRY POTTER I KAMIEŃ FILOZOFICZNY- J. K. Rowlnig

 10. WYBRANI- C. J. Daugherty

TYTUŁ: Szukając Kopciuszka
TYTUŁ ORYGINALNY: Finding Cindrella
SERIA: Hopeless #2.5
AUTOR: Colleen Hoover
WYDAWNICTWO: Otwarte/ Moondrive
DATA WYDANIA: 04 lutego 2015
KATEGORIA: Literatura Młodzieżowa

Zawsze stąpałam twardo po ziemi, nigdy nie patrzyłam, czy szklanka jest do połowy pełna, czy pusta. Jestem jedną z tych osób, które są wdzięczne, że w ogóle mają szklankę

Daniel Wesley, niezaprzeczalnie najlepszy przyjaciel dobrze nam znanego Deana Holdera tym razem wkracza do akcji.


Daniel nie wierzy w miłość, nie wierzy w uczucie. Ale postanawia udawać. Postanawia udawać pewnego razu w schowku na szczotki. Żeby się przekonać jakie to uczucie.

Przesiadując w schowku na szczotki podczas jego okienka w planie wpada na niego pewna dziewczyna. Dosłownie wpada. Nie żeby mu to przeszkadzało. Fakt jest ciemno, nie wie kim jest, ale w końcu to dziewczyna. Zaczyna z nią rozmawiać, rozumie ją i czuję się tak jak ona. Jeszcze nigdy nikogo nie kochał i z nikim się nie kochał. Ona też. Dla nich zawsze wszystko było wyprane z emocji. Postanawiają sprawdzić jak to jest, postanawiają udawać. Po wszystkim Daniel wie, że wszystkie czułe słowa, które jej mówił mogłyby okazać się prawdą, ale również wie, że odtąd będzie ją spotykał tylko we wspomnieniach... Ale jednak wciąż szuka swojego kopciuszka, widzi ją w każdej dziewczynie, którą napotka na swojej drodze.
Do teraz nie mógł o niej zapomnieć.
Teraz. Teraz poznał Six. Nie musi już udawać. Wie, że może istnieć takie uczucie. Wie, bo zna ją niecałą dobę, a jeszcze nigdy nie czuł się tak przy dziewczynie. Czuł się sobą. Właśnie tak. Jednak ma nieodparte wrażenie, że skądś ją zna.

A więc tak: wszystko ładnie, pięknie, tylko czemu to musi być tak krótkie? Chcę więcej! Chcę więcej Six i Daniela! Chcę więcej Daniela i dziewczyny ze schowka na szczotki! Chcę ich wszystkich więcej, tak po prostu. Zakochałam się w Danielu. W jego charyzmie. Kolejna książkowa miłość. Tylko trochę jej mało. Moja Droga Pani Colleen Hoover czemu robisz to nam? Nam, czytelnikom bezpowrotnie zakochanym w Pani książkach, w historiach ich bohaterów? Czemu?! Ja się pytam czemu?! Mówiłam sobie: "okej, przeczytałam, to napiszę coś na LC.pl", ale jedyne co udało mi się napisać to: "O MÓJ CHOLERNY BOŻE. Resztę Wam powiem jak ochłonę."
Teraz już z lekka ochłonęłam, ale jak widać w dalszym ciągu to co piszę nie ma kompletnego sensu, więc potrzebuję jeszcze trochę czasu. Tak przynajmniej myślę. Tak. Na pewno myślę, że to co piszę jest beznadziejne. Ale w końcu beznadzieja rządzi, prawda?

Sam pomysł książki dla niektórych może się wydawać absurdalny, no bo przecież opowiada o chłopaku, który był zafascynowany przypadkowym seksem w składziku na miotły z przypadkową dziewczyną, o której nawet nie miał pojęcia jak ma na imię, nie wspominając już o wyglądzie. Jednak sposób pisania pani Colleen nie pozwala nam myśleć o tym. Przecież gdyby nie ten fragment, nie powstałaby ta historia, a tego to bym nie wybaczyła.

Powracając do Pani Colleen. Na początku ebook'a mogliśmy znaleźć kilka słów do fanów od niej samej. Dzięki temu małemu wstępowi autorka utwierdziła mnie w stwierdzeniu, że bezpowrotnie jest i będzie moją ulubioną. Pokazała nam, że marzenia nie zawsze muszą nimi pozostać. Pokazała, że one mogą się stać naszą rzeczywistością, tylko musimy się o nie troszeczkę postarać.

TYTUŁ: Baśniarz
TYTUŁ ORYGINAŁU: Der Märchenerzähler
AUTOR: Antonia Michaelis
WYDAWNICTWO: Dreams
KATEGORIA: Literatura Młodzieżowa
STRONY: 398
DATA WYDANIA: 5 lipca 2012

Oni wszyscy byli tylko aktorami grającymi w szkole swoje role. Rolę handlarza narkotykami. Rolę grzecznej dziewczynki. A on? On też grał tylko jakąś rolę... Ale niektóre role były bardziej niebezpieczne.

BAŚNIARZU, MÓJ BAŚNIARZU, CZEMU WSZYSTKO CO PIĘKNE MUSI BOLEĆ?

Anna nigdy nie zwracała większej uwagi na Abla Tannateka, polskiego handlarza pasmanterią. Aż do momentu gdy w swojej klasie maturalnej znalazła maskotkę. Maskotkę jak się później w końcu okazało jego młodszej siostry. Anna zaczęła się interesować tym co kryje się pod maską chłopaka, który jak zwykle opierał się o stojaki od rowerów (te na samym końcu, dla woli ścisłości) z rękami w kieszeniach swojej kurtki wojskowej, czarnej czapce, słuchawkami od walkmana w uszach i zawsze patrzącym w dal, pustym wzrokiem swoich lodowatych oczu. Czy on ma jakieś uczucia? Zaczęła interesować się Anna. I tak pojechała za nim, a w raz z tą przejażdżką rozpoczęła podróż do krainy Małej Księżniczki. Do świata, który Abel stworzył niczym baśniarz. Wkrótce się przekonała jak cienka granica może istnieć pomiędzy fikcją, a rzeczywistością.

-Ja... ja musiałam się przysłuchiwać. Rozumiesz? Ja... to cudowna historia. Skąd ty bierzesz te wszystkie słowa? Te wszystkie obrazy?-Z prawdziwego życia-odparł. Oprócz niego nic więcej się nie ma...

Baśniarz jest książką na pozór spokojną, ale jak już cię zaskoczy, miażdży całą siłą. Zaskakuje emocjami: śmiejesz, denerwujesz się by na końcu i tak płakać. Mówi się, że kobiety kochają słowa. Po tej lekturze te powiedzenie nabrało dla mnie nowego znaczenia. Każda z nas- kobiet w swoim życiu chciałaby znaleźć swojego baśniarza, kogoś kogo będzie kochała i słuchała z podziwem, kogoś kogo historie będzie chciała słuchać godzinami, a jego głosu nigdy nie będzie dość. Anna znalazła kogoś takiego. Był to na pozór zwykły handlarz narkotyków, ale to co kryło się w środku było czymś więcej. Pod tą pokrywą lodu, znajdowało się najprawdziwsze serce, które też coś czuło, które martwiło jak się później okazało o przyszłość swojej małej siostrzyczki Michi i jej diamentowego serca. To on opowiadał jej baśnie, baśnie które zakrywały małej wgląd na okrutną rzeczywistość. Anna też zaczęła ich słuchać, wyczekiwała z utęsknieniem momentu, w którym on zaszczyci je fragmentem baśni. Baśni, którą zaczął i musi skończyć sam. Ale czy one nie przysłaniały również reali świata Annie? Czy ona nie odkryje zbyt późno prawdy? Prawdy, która może zniszczyć wszystko...

Czytając raz po raz tą recenzję wydaje mi się, że czegoś w niej brakuje. Zastanawiam się co mogę napisać, ale nic nie jest dobre by opisać to co zrobiła pani Antonia. Więź jaką stworzyła pomiędzy Ablem, a Michi mających tylko siebie była piękna, lecz jednocześnie przerażająca. Pokazuje jak wiele jesteśmy w stanie zrobić dla kogoś, kto zajmuje ważne miejsce w naszym sercu. Czytając historię baśniarza sama czułam się jej uczestnikiem, sama ledwo co zauważałam tą cienką linię oddzielającą prawdę od fikcji.

(…) Jest coś, o czym powinnaś wiedzieć. Twoje serce, Mała Królowo… To nie jest takie zwykłe serce. Twoje serce to diament, czysty, biały, wielki i cenny jak żaden inny. Gdyby się go wyjęło z twojej piersi, to zaczęłoby migotać i błyszczeć tak jasno jak słońce.”

Co teraz zrobię? Mogę wam, moi drodzy czytelnicy powiedzieć co się stało z Anną, Michi, Ablem i ich baśnią. Ale to nie sposób, wy musicie tą historię przeżyć sami.  Nie chcę wam odebrać przyjemności czerpanej z tej książki.Ja nie jestem waszym baśniarzem, to nie ja opowiadam tą historię, więc na tym skończę.

DO WIDZENIA! 

TYTUŁ: Mów
TYTUŁ ORYGINAŁU: Speak
AUTOR: Laurie Halse Anderson
WYDAWNICTWO: Media Rodzina
KATEGORIA: Literatura Młodzieżowa
DATA WYDANIA: Kwiecień 2006
STRONY: 200

Lepiej się nie odzywać. Zamknąć buzię, stulić pysk, ani mru-mru. Całe to gadanie w telewizji o sztuce porozumiewania się i wyrażaniu uczuć to bujda. Nikogo tak naprawdę nie obchodzi, co masz do powiedzenia. 

Wcześniej Melinda była wesoła, towarzyska i pogodna. Teraz jest szkolnym wyrzutkiem. I doskonale o tym wie. Doprowadziła do tego na imprezie w zeszłe lato. Zadzwoniła na policję. Miała swoje powody. Nikt o nich nie wie. Każdy ją znienawidził. Znajomi, nieznajomi. Nawet jej najlepsze przyjaciółki. Melinda chowa się w swój wewnętrzny świat, gdzie może uciec przed tym wszystkim, kłamstwami, dwulicowością. Jednak to wszystko widać wyraźniej, gdy milczy. Z dnia na dzień coraz bardziej. Jej własny świat wydaje się jej coraz bardziej przerażający, przypomina koszmary zeszłego lata. Postanawia podjąć decyzję o ujawnieniu prawdy. Czy uda jej się? Czy dopadną ją zmory przeszłości?

 Nic nie jest cichsze niż śnieg. Niebo wrzeszczy, chcąc wydać go na świat, setka zjaw zwiastujących śmierć ulatuje na skraju zamieci. Lecz gdy śnieg przykrywa ziemię, cichnie ona jak moje serce.

Jest to książka, po którą sięgnęłam z półki mojej szkolnej biblioteki. Porusza tematy, o których nie jest łatwo mówić. Opowiada o odrzuceniu, odmienności, problemach dotyczących dzisiejszej młodzieży. Czytając z początku tak naprawdę nie wiemy co takiego zrobiła Melinda. Dopiero zagłębiając się w treść książki dowiadujemy się co "TO" oznacza, jaką tragedię przeżyła nasza bohaterka na imprezie, która przecież miała być taka wspaniała.

Melinda stwierdziła, że jak Picasso przechodzi różne okresy.  Podzieliła je na cztery, w których tworzy całoroczną pracę z plastyki. Pierwszy był okresem zagubienia, kiedy bohaterka nie bardzo wiedziała, na czym właściwie polega jej zadanie. Kolejny- okres spazmatyczny, gdyż za żadne skarby nie mogła narysować drzewa jak należy. Martwy okres, kiedy wszystkie jej drzewa, wyglądały jakby padły ofiarą pożaru lasu albo zarazy. I ostatni okres, bez nazwy. Był na pewno lepszy niż wszystkie wzięte razem. To w nim wykonała swoją pracę jak należy oraz odnalazła siebie, zaczynała wracać powolutku do normalności. Można powiedzieć, że lekcje plastyki z panem Freemanem były swego rodzaju terapią dla Mel.

Lektura nie zachwyciła mnie jakoś specjalnie, była po prostu dobra. Jednak książkę polecam przeczytać ze względu na temat poruszany w niej, możemy wcielić się w umysł osoby po przeżyciach i zobaczyć jak to jest.